یه گزارش سلامت نیوز به نقل از فارس،لکنت زبان زمانی اتفاق می‌افتد که بیان کلمات توسط فرد در شکل و فرمی نامناسب و به سختی ادا شود.
مدت لکنت در گفتار فرد نیز می‌تواند از نیم ثانیه تا نیم دقیقه طول بکشد و اغلب در بیشتر موقعیت‌ها همراه با تنش عضلانی است. مشخص‌ترین علامت لکنت زبان همان مکث و وقفه در گفتار است که همه ما به راحتی تشخیص می‌دهیم.
وقفه‌هایی در تولید صداها یا هجاها، تکرار صداهای کلمات، کشیدن صداها، مکث‌های غیرعمدی، وقفه در روند گفتار، تکرار غیرعادی هجایی از کلمات، کشیدن یک حرف صامت، جایگزین کردن اجباری کلمه ای دیگر به جای کلمه مشکل دار، پرهیز از صحبت کردن در برخی موقعیت ها، کمک گرفتن از حرکاتی مانند فشار آوردن به لب ها، بستن چشم ها، مشت کردن دست و منقبض کردن عضلات بدن هنگام حرف زدن از جمله نشانه های مشخص بروز لکنت زبان در فرد است.
چه عواملی باعث لکنت زبان کودک می شود؟
پزشکان به طور کامل مطمئن نیستند که چرا برخی از کودکان لکنت زبان دارند، با این حال بیشتر آنها معتقد هستند که عواملی از جمله مشکل در ناقل های عصبی در مغز با عضلات گفتاری، در این اختلال دخیل است.
بسیاری نیز بر این باور هستند که لکنت زبان کودک ممکن است ژنتیکی باشد. کودکانی که لکنت زبان دارند در بیشتر موارد یکی از اعضای خانواده اش نیز لکنت زبان داشته است.
وحید ولی‌نژاد، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی و عضو هیئت‌مدیره انجمن علمی گفتاردرمانی ایران در گفتگو با خبرنگار ما درباره اختلالات گفتاری در کودکان و روش های درمان آن گفت: این اختلال گفتاری معمولاً ریشه‌های خود را در دوران کودکی، به‌ویژه بین سنین ۲.۵ تا ۵ سالگی نشان می‌دهد.
وی تأکید کرد: اگر لکنت در سنین پایین، به‌ویژه زیر ۶ سال، به‌موقع تشخیص داده شده و مداخلات گفتاردرمانی تخصصی آغاز شود، احتمال رفع اختلال وجود دارد.
ولی‌نژاد به جنبه‌های اجتماعی و روانی این اختلال اشاره کرد و افزود: یکی از نکات حیاتی در برخورد با افراد دارای لکنت، نحوه تعامل جامعه با آن‌هاست. این افراد معمولاً تمایلی به برخورد غیرطبیعی یا ویژه ندارند و ترجیح می‌دهند در جامعه به‌صورت عادی دیده شوند. بنابراین، برخورداری از صبر و اجازه دادن به فرد برای بیان کلمات بدون ایجاد فشار، از اصول مهم تعامل با آنان است.
این استاد گفتار درمانی خاطرنشان کرد: از منظر علمی، لکنت تنها یک چالش در سطح کلام نیست، بلکه ریشه در پیچیدگی‌های سیستم عصبی و فرآیندهای کنترل حرکتی گفتار دارد. پژوهش‌های نوین نشان می‌دهند که اختلال در هماهنگی میان نواحی مغزی مسئول برنامه‌ریزی کلامی و اجرای حرکتی، می‌تواند منجر به ناپایداری در جریان گفتار شود.
وی متذکر شد: از همین رو، مداخلات تخصصی گفتاردرمانی باید فراتر از اصلاح تلفظ، بر بازسازی الگوهای عصبی-حرکتی و مدیریت همزمان مولفه‌های روان‌شناختی متمرکز باشند تا بتوان از بروز الگوهای فرعی و اضطرابی در گفتار جلوگیری کرد.
ولی‌نژاد نسبت به پدیده «پزشکی در شبکه‌های اجتماعی» هشدار داد و گفت: متأسفانه امروزه بسیاری از مردم برای یافتن درمان، به جای مراجعه به متخصصان واقعی، به دنبال ادعاهای منتشر شده در فضای مجازی می‌روند. لازم است مردم بدانند تنها متخصصان مورد تأیید وزارت بهداشت برای درمان لکنت، گفتاردرمانگران هستند.
وی تأکید کرد: بسیار مهم است که والدین و خودِ افراد دارای لکنت، پیش از هرگونه اقدام درمانی، حتماً از طریق سامانه سازمان نظام پزشکی، از تخصص و مجوز فرد مورد نظر اطمینان حاصل کنند. برخورد با ادعاهای درمانی دروغین در شبکه‌های اجتماعی در دستور کار سازمان نظام پزشکی قرار دارد، اما آگاهی خودِ مردم بهترین سپر در برابر این آسیب‌هاست.
نظر شما